Jefta & Victoria

Slovenië

Jefta & Victoria

2 maanden in Slovenië

Mijn verhaal:

We werkten op vrijwilligerscentrum Park Istra waar wekelijks andere projecten op het programma stonden. De projecten kwamen van verschillende personen en instanties uit de omgeving van Park Istra. Alle projecten hadden het gemeenschappelijke doel om de lokale (meestal arme) bevolking van de regio Istria te helpen en lokale duurzame initiatieven te ondersteunen. Het was ook mogelijk om zelf een voorstel te doen voor een persoonlijk project als je een goed idee had waar je graag mee aan de slag wilde gaan. Aan het begin van elke werkweek werden de projecten voor die week op een Whiteboard genoteerd. Iedereen kon dan zijn of haar voorkeur aangeven. En zodoende hebben wij beiden deelgenomen aan diverse projecten.

Jefta: Ik had al voordat ik naar Slovenië ging aangegeven dat ik vooral geïnteresseerd was in projecten die met onderwijs en educatie te maken hebben, aangezien ik graag meer werkervaring op wilde doen in mijn (toekomstige) werkveld. Mijn projecten waren daarom activiteiten organiseren in een jeugdcentrum en workshops geven op een lokale basisschool. Dat was enkele dagen in de week. Op andere dagen werkte ik mee aan andere projecten, zoals een lokale boer helpen op zijn land of bamboe verzamelen voor het maken van een insectenhotel. Ik kreeg ook toestemming om een persoonlijk project te doen, namelijk het maken van instructievideos voor toekomstige vrijwilligers op Park Istra. 

Victoria: voor mij was het fysieke werk een van de hoofdredenen om naar Slovenië te gaan. Zo heb ik onder meer een hek geschilderd voor een school, stenen uit de grond getrokken voor een olijfboer en ook voor Park Istra zelf, geholpen met het creëren van een landschap voor paarden door begroeiing weg te halen en zwerfafval opgeruimd. Het dierenasiel was echter mijn favoriet.

Jefta: Dit was mijn eerste ESC vrijwilligersproject in het buitenland, dus het was een hele nieuwe ervaring voor mij. Ik heb geleerd dat vrijwilligerswerk een goede manier is om het land te ontdekken en tegelijkertijd iets te kunnen bijdragen aan de lokale bevolking. Ik deed al vrijwilligerswerk in mijn woonplaats in Nederland, maar nu kon ik het combineren met mijn liefde voor reizen. Door mijn enthousiasme voor de projecten op school heb ik de bevestiging gekregen dat ik verder wil in het onderwijs. Maar ik heb ook geleerd waar ik geen energie uit haal. Deze ervaringen hebben mij geholpen om richting te geven aan mijn verdere loopbaan. 

Victoria: Ik heb geleerd de dingen wat meer te laten zoals ze zijn. Bijna niets gaat precies zoals gepland of verwacht en het is goed als je leert hoe daarmee om te gaan.

Jefta: Van alle projecten die ik heb gedaan vond ik de workshops op school de leukste! Ik had er veel tijd in gestoken om interactieve en leerzame workshops te maken en het was leuk om te zien hoe de leraren en de klas erop reageerden. Ik heb in totaal 3 workshops gegeven: over vrijwilligerswerk, over de Nederlandse cultuur en de basis van de Nederlandse taal.  Op de dag van de laatste workshop liet de school haar waardering blijken door mij een certificaat van waardering te overhandigen. Dat had ik niet verwacht, maar ik was erg blij dat ze mijn vrijwilligerswerk waardeerden. Ik zal de gezelligheid met de andere vrijwilligers niet vergeten, bijvoorbeeld het weekend dat we met z’n allen in Ljubljana waren.

Victoria: mijn beste herinnering is het contact met de andere vrijwilligers over de gehele twee maanden.

Jefta: Ik heb er een hele leuke ervaring aan overgehouden! Ik vond dit ESC-project een leuke manier om Slovenië te ontdekken en leuke mensen te ontmoeten uit andere landen van Europa. Ik heb geleerd over de cultuurverschillen tussen Europese landen, maar ook dat ik bij iedereen wel bepaalde overeenkomsten kan vinden. We lijken meer op elkaar dan men in eerste instantie zou denken.

Victoria: ik ben blij dat ik ben gegaan. Ik heb veel geleerd en genoten van het buiten zijn en in beweging zijn.

Ik heb er een hele leuke ervaring aan overgehouden!

Hoe was je woonsituatie?

We woonden samen op het vrijwilligerscentrum met alle 14 vrijwilligers en de familie Matos die het vrijwilligerscentrum runde. Op het terrein stonden 2 gebouwen: het vrijwilligerscentrum en een ander kleiner gebouw waar de familie Matos woonde met hun 2 kinderen. In het kleinere gebouw waren ook slaapkamers voor vrijwilligers die toegankelijk waren met een eigen voordeur. Hier was een doucheruimte met toilet aanwezig. In het grote vrijwilligerscentrum waren 2 toiletten en 2 doucheruimtes, een gemeenschappelijke woonkamer, een ruime keuken en een zolderruimte die we de ‘relaxation room’ noemden. Hier kon je je terugtrekken als je even tijd voor jezelf nodig had. Er was ook een wasruimte aanwezig. En onder het grote gebouw was een kelder met het gereedschap. We zorgden er samen voor dat we genoeg voedsel op voorraad hadden. Als we iets nodig hadden, maakten we een boodschappenlijst. Dan gingen Petra of Janez regelmatig naar de winkel om voor ons de boodschappen te doen. Het koken en huishouden deden we samen met alle vrijwilligers volgens een schema. Elke werkdag waren er een paar vrijwilligers die de cooking & cleaning deden in plaats van een vrijwilligersproject. Ook voor het ontbijt en het diner hadden we schema’s op het Whiteboard, waar je jezelf mocht inplannen op een moment dat het jou uitkwam. Om naar de dagelijkse vrijwilligersprojecten te gaan, mochten we gebruik maken van de auto’s van de familie Matos. Maar voor sommige projecten werden we opgehaald bij het vrijwilligerscentrum en na het werk ook weer netjes teruggebracht. In onze vrije tijd waren we genoeg leuke dingen te doen op het vrijwilligerscentrum. In de woonkamer waren muziekinstrumenten, bordspellen en boeken. Er was ook een projector die je kon aansluiten op je laptop om films te kijken. Op het terrein was een trampoline, een slackline en een multifunctioneel basketbal/voetbal/volleybal veld en het sportmateriaal kon je vinden in de schuur. Er waren fietsen waarmee je de buurt kon verkennen en voor de liefhebbers was er ook materiaal om te gaan klimmen. Want we zaten midden in een natuurrijk heuvellandschap met veel bos en steile kliffen waar je kon klimmen. Of je kon lekker buiten zitten aan de lange tafel in de tuin om te kletsen met andere vrijwilligers. Er was ook een plek waar we een kampvuur konden maken waar we in de avond gezellig rondom zaten.

Jefta: Ik vond dat onze woonsituatie goed geregeld was. Natuurlijk was het in het begin wel even wennen in een nieuwe omgeving maar ik voelde me al snel thuis op het vrijwilligerscentrum. Ik vond het heel erg fijn om in mijn vrije tijd samen met de andere vrijwilligers dingen te doen. Er werden ook regelmatig workshops en cultural evenings georganiseerd. Er was genoeg te doen maar soms had ik ook gewoon zin om iets voor mezelf te doen, zoals een boek lezen of mijn workshops voor school voorbereiden. Soms vond ik het wel intens om met zo veel vrijwilligers samen te wonen, waardoor ik soms echt even een momentje voor mezelf moest creëren. Ik sliep in een grote slaapzaal met 4 andere vrijwilligers. Soms was het te warm ‘s nachts en helaas kon er geen raampje open.

Victoria: de woonsituatie was prima. Ik had fijne kamergenoten en een van de grotere kamers.

Hoe was het contact met de andere vrijwilligers?

Jefta: Goed! Omdat we met elkaar samenwerkten aan de projecten en ook samen woonden, heb ik de andere ESC-vrijwilligers goed leren kennen. Ik merkte al snel dat iedereen zijn eigen motivatie had om hier op Park Istra te komen. Ik vond het heel verrijkend en leerzaam om mensen te ontmoeten die een andere achtergrond en leefstijl hebben dan ik. Aan de andere kant vond ik het jammer dat ik eigenlijk de enige was die speciaal geïnteresseerd was in educatief vrijwilligerswerk. Gelukkig waren er nog genoeg andere projecten waar ik wél kon samenwerken met de andere vrijwilligers. In de vrije tijd ging iedereen doen waar zijn of haar interesses lagen zoals yoga, fitness workouts, klimmen of in de avond een drankje doen in een bar. Dit werd dan via de WhatsApp groep gecommuniceerd. In totaal waren we met 14 vrijwilligers, een vrij grote groep. Dat maakt het misschien lastiger om elkaar persoonlijk te leren kennen. Ik merk dat men dan eerder geneigd is kleinere groepjes te vormen met mensen waar je een klik mee hebt. Overigens heb ik niet het idee dat er vrijwilligers waren die zich buitengesloten voelden. Er was een gezellige sfeer onderling.

Victoria: We waren een hele diverse groep. Dit zorgt aan de ene kant voor uitdagingen, maar aan de andere kant valt er daardoor ook veel te leren. Over het algemeen zou ik zeggen dat iedereen elkaar respecteerde en dat er goed onderling contact was.

Hoe kijk je terug op de trainingen waar je aan deelnam?

Die hebben we niet gehad, waarschijnlijk omdat het om een short term project ging van 2 maanden.

Waar moest je het meest aan wennen in het land waar je vrijwilligerswerk deed?

Jefta: Ik ben met de auto naar Slovenië gegaan omdat ik het leuk vind om te rijden en de auto bij de hand te hebben op het vrijwilligerscentrum. De wegen zijn hier over het algemeen heel goed, maar vanwege het berglandschap heb je ook veel slingerwegen met haarspeldbochten. Bovendien zijn de wegen hier soms zo smal dat er geen ruimte is voor tegenliggers. Dat zie je vooral in de dorpjes. Dan raakte ik een beetje in paniek, omdat ik een groot probleem zou hebben als er een tegenligger aan zou komen. Ook moet ik eerlijk zeggen dat de stranden in Slovenië een beetje tegenvielen. Het zijn geen mooie zandstranden, maar in plaats van zand liggen er kiezelstenen of grote rotsblokken op het strand. Ook waren er veel kwallen te vinden in de zee en aangespoeld op het strand. De Sloveense taal is lastig om te leren. Na 2 maanden weet ik een paar basis zinnen en woorden, maar veel verder ben ik niet gekomen. Maar veel mensen die ik tegenkwam, spraken goed Engels.

Victoria: het is meer regio gerelateerd dan iets van het hele land, maar hetgeen waar ik het meest aan moest wennen is het gebrek aan openbaar vervoer. We zaten op 20 minuten rijden van een stad, maar gezien we geen auto hadden (Jefta was de uitzondering) was dat niet altijd makkelijk te bereiken.

Hoe was je contact met Eastpackers?

Jefta: Ik heb vrij weinig contact gehad met Eastpackers, alleen wat contact via WhatsApp met Daniëlle omdat ik een vraag had over het zakgeld. Het was heel makkelijk om op deze manier te communiceren. Voor de rest ging het heel goed op het project waardoor er vanuit Eastpackers weinig ondersteuning nodig was. Het was fijn dat dit project goed georganiseerd was.

Victoria: goed. Ik heb tot nu toe fijn contact gehad met Eastpackers.

Welk advies zou je toekomstige ESC'ers willen meegeven?

Jefta: Denk er van tevoren over na wat je wil bereiken met deelname aan een ESC-project en wat je motivatie is. En kom als je in de gelegenheid bent met de auto, want dat geeft je veel vrijheid om door het land te reizen. Super handig!
Victoria: heb niet te veel verwachtingen, leer van anderen en geniet van je tijd. Voor je het weet is het voorbij.